روش تحلیل سیاسی

مصاحبه ای خارج از حوزه تخصصی ام با ایسنا داشتم در باره امنیت در خلیج فارس که برای دیدن اصل مصاحبه   در اینجا  کلیک کنید امیدوارم کارشناسان حوزه جسارت بنده را ببخشند

يك كارشناس مسايل بين‌الملل گفت: براي مقابله با سياست اعمالي ايران‌هراسي نياز به تشكيل يك همكاري امنيتي ميان كشورهاي حوزه خليج فارس و ايران است.

حسن بهشتي پور ـ كارشناس مسايل بين‌الملل ـ در گفت‌وگو با خبرنگار سياسي خارجي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، درباره اعمال سياست ايران‌هراسي از سوي قدرت‌هاي غربي اظهار كرد: همراهي كشورهاي عربي با آمريكا در جهت اعمال فشار بر ايران در سفر اخير هيلاري كلينتون ـ وزير امور خارجه آمريكا ـ به منطقه صحت ندارد و در واقع كلينتون براي همراهي آن‌ها تلاش كرده است اما كشورهايي مانند قطر و بحرين در اين باره آمريكا را همراهي نكرده‌اند. او ادامه داد: در واقع قطر كشوري است كه داراي موازنه قدرت مثبت با كشورهاي ديگر است يعني قطر به عنوان كشوري كوچك تلاش مي‌كند كه از يك طرف مناسبات خوبي با ايران داشته و از سوي ديگر روابط خوبي نيز با آمريكا داشته باشد؛ به عبارت ديگر اين كشور به دنبال ايجاد روابط دوستانه براساس منافع خود با كشورهاي ديگر است.

مقدمه :

برای ارزیابی عملکرد سیاست خارجی هرکشورقبل ازهر چیز باید ببینیم موفقیت درسیاست خارجی را چگونه می توان تعریف کرد. درارتباط با موفقیت سیاست خارجی هر کشور شما یک سری اهداف دارید اگربه آن اهداف برسید،می شود گفت شما موفق بودید. اما بعضی نگاه دیگری دارند آنها موفقیت سیاست خارجی را درتعیین درست ودقیق اهداف منطبق با منافع ملی می دانند. به شرط آنکه برای رسیدن به آن اهداف،برنامه ریزی مشخصی براساس سیاست خارجی معیین ارائه شده باشد ؛ درچنین شرایطی حتی اگربه اهداف تعیین شده دست نیابیم ، همینقدر که به سمت اهداف در حرکت هستیم ومنحرف نشدیم، یک موفقیت محسوب می شود. دراین دیدگاه ناموفق کسی است که به آن اهداف نرسیده است وازآن اهداف هم انحراف پیدا می کند وبه سمت دیگری می رود و خودش هم متوجه نیست که چه می کند. در این مرحله القای یک نوع بی برنامگی در اذهان است. بنابراین اگر ما بخواهیم ارزیابی دقیقی بکنیم باید به ارزیابی مصداقی توجه کنیم.

از لحاظ فضاسازی کار سیاست خارجی، برنامه هسته ای ایران بعد از سال 1381(2002) ،واردعرصه رسانه های خارجی وسیاست بین المللی شد. این بدان معنا نیست که پیش ازاین تاریخ برنامه هسته ای ایران وجود نداشت، اما درچارچوب همکاری های با آژانس بود. تا پیش ازاین ایران درچارچوب یک سیاست مشخصی که برنامه راهبردی ایران تعیین کرده بود ، درجهت دستیابی به انرژی صلح آمیزهسته ای پیش می رفت،اما این مساله جنبه رسانه ای وبین المللی پیدا نکرده بود. تا اینکه ازسال 1381 به این طرف این مساله رسانه ای شد. ظاهرا اطلاعاتی را منابع اسرائیلی در اختیار منافقین قرار دادند و انها هم با حمایت رسانه ای غرب موضوع را به عنوان تخلف ایران از ان پی تی منشر کردند. تا پیش ازاین اتهام های غرب علیه ایران درحد اتهامات چهارگانه ای بود  که به ایران وارد می کردند. این اتهامات چهارگانه شامل نقض حقوق بشر، حمایت از تروریسم، مخالفت با روند صلح درخاورمیانه ومساله تولید سلاح های کشتارجمعی به طورکلی به معنای سلاح های میکروبی، شیمیایی و هسته ای بود. پیش از این نیزمسئولین کشورهای غربی و به تبع آنها رسانه های گروهی  مرتبا این مسائل را درحد ادعاهای تبلیغاتی مطرح می کردند . اما حجم و محدوده اش به این وسعتی که امروز در ارتباط با برنامه هسته ای ایران وجود دارد، نبود. با این تفاوت که گاهی یک سوژه بیشترمطرح می شد و گاهی یک سوژه کمتراما این چهارمحورهمواره علیه ایران وجود داشته است. ایران درمواجهه با این موضوع خاص، یعنی برنامه هسته ای از بعد از سال 1381 سه مرحله مهم را  پشت سر گذاشته است .