روش تحلیل سیاسی

بهشتی‌پور در گفت‌وگو با ایلنا: نگذاریم اختلافات با آژانس مانند استخوان لای زخم بماند

تحلیل‌گر حوزه روابط بین‌الملل گفت: زمانی که آقای گروسی در چهارچوب جنبه‌های حقوقی و فنی، صحبت می‌کند، هیچ اشکالی پیش نمی‌آید و اختلافی وجود ندارد. اما اگر ایشان درباره موضوعات مختلف موضع‌گیری کند، این مطلب سیاسی می‌شود. به عنوان مثال، آقای آمانو یا آقای البرادعی وارد این بازی‌ها نمی‌شدند که درباره یک کشور موضع‌گیری کنند؛ این می‌تواند سیاسی باشد. بنابراین، وقتی می‌گوییم سیاسی‌کاری، یعنی مدیر کلی که خارج از وظایف حقوقی و فنی خود، اظهاراتی را مطرح کند و ممکن است از این اظهارات برداشتی شود که به نفع یا ضرر کشوری باشد. اینجاست که اختلافات ایجاد می‌شود. بنابراین، اگر آقای گروسی می خواهد به حل مشکل کمک کند باید در موضع‌گیری‌های خود تنها در چارچوب مسائل حقوقی و فنی صحبت کند و از موضوعات سیاسی پرهیز نماید.

حسن بهشتی‌پور تحلیلگر مسائل سیاست خارجی در گفتگو با خبرنگار سایت نامه نیوز گفت:

ما باید خواسته‌های خود را با صراحت مطرح کنیم و در برابر فشار حداکثری باید دیپلماسیِ مقاومت را پیش بگیریم.

دونالد ترامپ در نشست خبری مشترکش با نتانیاهو اعلام کرد که مذاکره مستقیم آمریکا با ایران آغاز شده است. بعدتر اعلام شد که روز شنبه عباس عراقچی، وزیر خارجه ایران در عمان با نماینده ترامپ مذاکره می‌کند. حالا پرسش آن است که آغاز مذاکره مستقیم بین ایران و آمریکا تا چه حد جدی است و آیا می‌توان امید به رسیدن به توافق داشت؟

حسن بهشتی‌پور، تحلیلگر مسائل سیاست خارجی، درباره این موضوع به «نامه‌نیوز» گفت: «مذاکره مستقیم یا غیرمستقیم بازی با واژه‌هاست. آنچه اهمیت دارد، اصلِ مذاکره است؛ چرا که راه‌حلی جز گفت‌وگو نیست و برای رفع تحریم‌ها، چاره‌ای جز مذاکره وجود ندارد. مذاکره به‌معنای تسلیم‌شدن یا باج‌دادن نیست و این‌گونه نیست که هر آن‌چه طرف مقابل بگوید، بپذیریم. مذاکره یعنی شنیدن حرف‌های طرف مقابل و اگر دو طرف به توافق رسیدند، مسیر ادامه می‌یابد و اگر نرسیدند، مذاکره خاتمه می‌یابد. چرا باید از مذاکره تابو بسازیم؟ اکنون نماینده ویژه ترامپ خواستار گفت‌وگو با آقای عراقچی است و این اتفاق مثبتی‌ است. این فرصتی‌ است که طرفین با مواضع یکدیگر آشنا شوند. مسئله، اعتماد به طرف آمریکایی نیست، بلکه اعتماد به آقای عراقچی و تیم مذاکره‌کننده خودمان است تا بتوانند اهداف کشور را محقق سازند».

صنعت هسته‌ای یک صنعت حیاتی و پیشرفته برای ارتقای علمی کشور است

این کارشناس مسائل بین‌الملل در پاسخ به این پرسش که چرا با وجود این حجم از فشارهای بین المللی باید صنعت هسته‌ای در ایران به فعالیت خود ادامه دهد، بیان کرد: این سوال بسیار خوبی است. صنعت هسته‌ای یک صنعت حیاتی و پیشرفته برای ارتقای علمی یک کشور است. وقتی شما در صنعت هسته‌ای فعالیت می‌کنید، تنها بحث هسته‌ای نیست، بلکه علوم مرتبط با هسته‌ای نیز در این زمینه مطرح می‌شود و شما در تمامی این علوم ارتقا پیدا می‌کنید. به‌عنوان مثال، سانتریفیوژ با انرژی برق حرکت می‌کند و ۶۰ هزار دور در دقیقه می‌چرخد. برای کنترل این دستگاه که با برق کار می‌کند، باید کامپیوتری وجود داشته باشد که شامل بخش‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری است. دانشمندی که با این دستگاه کار می‌کند، هم طراح آن است و هم نظارت بر عملکرد آن را انجام می‌دهد. این ارتقا به بخش الکترونیک و همچنین فناوری اطلاعات (IT) مربوط می‌شود. وقتی شما می‌خواهید اورانیوم سنگی را به کیک زرد تبدیل کنید، نیاز به انجام فرایند شیمیایی دارید و بنابراین به علم شیمی نیاز است. این به معنای آن است که یک دانشمند شیمی پیشرفت خواهد کرد.

وی با اشاره به این نکته که صنعت هسته‌ای کمک می‌کند تا دانشمندان ما در سطح علمی خود پیشرفت کنند، عنوان کرد: این پیشرفت‌ها نه تنها در زمینه هسته‌ای، بلکه در خود علم شیمی هم گسترش یافته و در بحث سانتریفیوژها، ذرات اورانیوم ۲۳۵ را از ۲۳۸ جدا می‌کند. غنی‌سازی یعنی جداسازی اورانیوم ۲۳۵ که قابل شکافت هسته‌ای از ۲۳۸ است اگر درصد اورانیوم ۲۳۵ به ۵ درصد برسد، به شما می‌گویند که ۵ درصد غنی‌سازی شده است و اگر به ۱۰ درصد برسد، به این معنی است که ۱۰ درصد غنی شده است. برای این کار، یک فرایند فیزیکی و شیمیایی لازم است. بنابراین، علم فیزیک هم باید در این زمینه وجود داشته باشد. دانشمندی که در این زمینه مشغول به کار است، هم در فیزیک و هم در شیمی فعالیت می‌کند و در واقع در این زمینه‌ها ارتقا پیدا می‌کند. این علم همچنین به علم پزشکی مربوط می‌شود. ما اکنون انواع داروهای ضدسرطان را داریم که در نیروگاه‌های شمالی تولید می‌شوند. بنابراین، علم پزشکی هم در این زمینه درگیر می‌شود و برای ارتقاء علم پزشکی باید کار کنیم. در بحث کشاورزی هم این صنعت کاربرد دارد تا بتواند بازدهی کشاورزی را افزایش دهد. افزایش بدهی از طریق اقداماتی که روی اتم‌های خاک انجام می‌شود، بسیار حائز اهمیت است.

حسن بهشتی پور کارشناس مسائل بین‌الملل گفت که مذاکرات روز شنبه در عمان دو هدف کاهش التهاب و ایجاد فضایی برای شکل‌گیری مذاکرات جدی را می‌تواند، فراهم کند.

«حسن بهشتی‌پور» در گفت‌وگو با ایسنا ضمن تاکید بر لزوم استمرار و پیگیری اهداف سیاست خارجی و منافع ملی کشور از جمله رفع تحریم‌های آمریکا با تکیه بر دیپلماسی اظهار کرد: برای رسیدن به اهداف و منافع ملی از مسیر دیپلماسی و مذاکره سه ابزار مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ اول دیپلماسی است که در روابط بین کشورها تعیین کننده است و اینکه چه کسانی درباره چه موضوعی چگونکی مساله را پیش ببرند. نیروی انسانی و متخصصان درگیر در این رابطه نقش تعیین‌کننده دارند. دوم، سیاست‌ها و رویکرد کلان طرف‌هاست که باید دانست در هر کشور یک بخش خاص تعیین کننده این سیاست‌هاست و در ایران شورای عالی امنیت ملی مسوولیت تعیین سیاست‌ها را دارد، بنابراین این شورا حرف نهایی را درباره چگونگی و چرایی مذاکرات مطرح می‌کند که در راس آن رئیس‌جمهور قرار دارد و عامل سوم، رسانه و دیپلماسی رسانه‌ای است که مجموعه دیپلماسی عمومی آن را هدایت می‌کند که باید گفت دیپلماسی رسانه‌ای که دشمنان ایران دنبال می‌کنند، بسیار قوی است و در این زمینه و هر چه قدر که ما محدود و ضعیف هستیم، آن‌ها امکانات گسترده‌تری برای فضاسازی و ایجاد رعب و وحشت دارند و به راحتی در فضای داخلی ایران فضاسازی می‌کنند.

حسن بهشتی پور

همشهری آنلاین - گروه سیاسی: 18 فروردین 1404

حسن بهشتی‌پور، تحلیل‌گر سیاست خارجی در یادداشتی درباره مذاکرات احتمالی ایران و آمریکا به همشهری نوشت:

جمهوری اسلامی ایران به‌دنبال کنش و واکنش‌های متعددی که بر سر مسئله هسته‌ای و موضوعات دیگر با آمریکا داشته، درنهایت شیوه مذاکرات غیرمستقیم با دولت دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا را مدنظر قرار داده است. انتخاب مذاکره غیرمستقیم شاید به این علت بوده باشد که ایران به یک ارزیابی از خواسته‌های طرف مقابل برسد و خطوط قرمز خودش را هم برای طرف مقابل بازگو کند؛ و درنهایت اینکه به یک چارچوب مذاکراتی معین برسند. در این حالت اگر به چارچوب مذاکراتی مشخصی نرسند، ادامه مذاکرات را متوقف کنند. شاید طرفین با انتخاب مذاکرات غیرمستقیم در این مرحله به‌دنبال آن هستند که از مواضع همدیگر به‌طور دقیق‌تر اطلاع پیدا کنند و اگر در چارچوب مذاکراتی به توافق کلی رسیدند، سراغ مذاکرات مستقیم بروند.

نکته دوم اینکه در مذاکرات غیرمستقیم ممکن است ایران این ملاحظه را داشته باشد که تحت جوسازی نظامی آمریکا در منطقه به استقبال مذاکره مستقیم نرود. آمریکایی‌ها ناوشکن‌ها و بمب‌افکن‌های B52 خود را به جزیره‌ای در اقیانوس هند آورده‌اند و سعی می‌کنند با ارعاب و فشار حداکثری، امتیاز حداکثری هم بگیرند. مخالفت ایران با مذاکرات مستقیم می‌تواند برای اجتناب از تحمیل چنین شرایطی هم تلقی شود. ایران در شرایطی است که از یک طرف می‌خواهد با پذیرش مذاکرات غیرمستقیم نشان دهد اهل گفت‌وگو و راه‌حل از طریق دیپلماتیک است و از طرف دیگر نمی‌خواهد به مذاکرات مستقیم تن دهد؛ چون طرف مقابل دارد اعمال فشار می‌کند و سیاست‌هایی همچون اعزام ناو هواپیمابر را جلو می‌برد. این اقدامات در تعارض با سیاست مذاکره است. درنهایت این انتظار وجود دارد که مقامات برای افکار عمومی درباره انتخاب‌های مذاکراتی خودشان توضیح دهند؛ چون مردم پشتیبان کشور هستند. مسئولان باید حمایت مردم را جلب کنند و برای توجیه و آگاهی‌افزایی مسائل را برای ملت توضیح دهند.