روش تحلیل سیاسی

سرویس: فرهنگي و هنري – رسانه کد خبر: 92100401761

چهارشنبه ۴ دی ۱۳۹۲ - ۰۰:۰۵

یک کارشناس رسانه درباره‌ی صدور پروانه‌ی خبرنگاری معتقد است: اگر بتوانیم به توسعه‌یافتگی در مطبوعات برسیم، باید کارتی صادر شود که هویت خبرنگار را روشن کند و این اصولا کار وزارت ارشاد نیست.

حسن بهشتی‌پور در گفت‌وگو با خبرنگار رسانه خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با بیان این‌که در روند صدور پروانه یا کارت خبرنگاری باید ابتدا مبنای کار مشخص شود اظهار کرد: برای صدور کارت خبرنگاری باید بدانیم خبرنگار می‌خواهد با آن کارت کار خبری انجام دهد یا تسهیلات حقوقی مانند بیمه و وام دریافت کند. اگر قرار است کارتی صادر شود که مفهوم منزلت و شأن خبرنگاری را روشن کند،‌ بحث مبنایی این است که چرا چنین کارتی باید توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی صادر شود.

مقاله ای که چندی پیش برای مجله روابط عمومی نوشتم اما نمی دانم در کدام شماره چاپ شده است 

مفهوم دیپلماسی عمومی

کاربرد کلمه دیپلماسی به مفهوم فعلی آن به اواخر قرن هجدهم بازمی گردد. دراین زمان بود که این واژه به طوراخص به حرفه ی فرستادگان کشورها که مجوز برقراری ارتباط با کشورهای خارجی را در دست داشتند،اطلاق گردید. کسانی که به این امراشتغال داشتند دیپلمات نامیده شدند. به عبارت دقیق تردیپلماسی نحوه ی اجرای سیاست ها درخارج ازکشورو نسبت به دولتهای بیگانه است. اما برای دیپلماسی معنای دقیق تری را نیزذکر کرده اند وآن عبارت است از:

« تدوین سیاست خارجی واجرای آن. با این تعریف دیپلماسی وسیاست خارجی درواقع دوروی یک سکه اند؛ زیرا حل وفصل مسائل مربوط به روابط خارجی با دول دیگر، به وسیله مذاکره یا هرطریق مسالمت آمیز دیگرامکان پذیراست. ازاین نگاه دیپلماسی هم تدوین سیاست خارجی وهم اجرای آن را دربرمی گیرد. »[1]

بعد از جنگ جهانی دوم  دیپلماسی به معنای سنتی آن کارایی لازم را برای پیشبرد سیاستهای کشورهای توسعه طلب درنظام  جدید جهان ، نداشت. به همین دلیل برای اولین باردرسالهای دهه شصت میلادی، آمریکاعرصه دیپلماسی عمومی را به جنبه های جدیدی از فعالیت های روزمره دیپلمات های خود افزود و برای اجرایی شدن آن بخشی تحت عنوان Public Diplomacy  در وزارت خارجه آمریکا بوجود آمد.

وقتی که صحبت از تعامل می‌شود اولين نكته‌اي كه بايد به آن توجه داشت اين است كه تعامل یک فعل دو طرفه است. در بحث تعامل ميان رسانه‌ملي و دولت، هر دو طرف اين ماجرا می توانند  لوازمي را رعايت كنند؛ برای یک تعامل سازنده بین دولت و صدا و سیما لازم است از  يك‌سو دولت آستانه تحمل خود را نسبت به انتقاد سازنده افزایش دهد. زيرا انتقادهای مطرح شده در صدا و سیما، معمولا همان موضوعاتي هستند که در سطح افکار عمومی مطرح می شوند  و رسانه ملی هم فقط  انعکاس‌دهنده نظرات مردم و کارشناسان است. آنجا كه بحث از بالا بردن آستانه تحمل دولت مي‌شود به اين معني است كه دولت نبايد به محض طرح مسائل انتقادی تصور كند كه تخریب دولت صورت گرفته است. زیرا اگر انتقاد به یک موضوع مطرح شده درست است که باید در صدد رفع آن باشد و اگر درست نبود می‌تواند با سعه‌صدر پاسخ آن را از روش صحیح بدهد. حداقل مزيت اين روش اين است كه مردم به جای رادیوهای خارجی و شبكه‌هاي ماهواره‌اي، اطلاعات را از رسانه ملی کسب می‌کنند و این به افزایش اعتماد ملی کمک می‌کند و این خود  نقش بسيار تعیین‌ کننده‌ای بر افزایش امنیت ملی و توان ملی ایران دارد. البته ممکن است این روش، مضراتي هم داشته باشد اما مطمئنا منافع آن خیلی بیشتر است.

دوست عزیزم جناب اقای عابدینی نکات اساسی را در باره اقناع مخاطب  در تکمیل مواردی که حقیر در مطلب قبلی ذکر کرده ام ،در بخش نظرات ارائه کرده است . ضمن تشکر و قدردانی از ایشان بخاطر ارائه دیدگاه کارشناسی خود ،حیفم امد مطالب کوتاه و گویا و بسیار مهم ایشان  فقط در بخش نظرات بماند و احیانا نادیده گرفته شود .بر این اساس با اجازه از ایشان برای استفاده سایر علاقه مندان در اینجا می آورم . آقای عابدینی نوشتند:

به نظرم واژه اقناع کلیدی تر از نفوذ است.فرایند اقناع زمانی کامل می شود که موجب تغییر نگرش در رفتار – شناخت و هیجان مخاطب شود. جذابیت پیام از عناصر موثر در اقناع مخاطب است. جذابیت پیام رسان هم در این فرایند نقش دارد. معتقدم امادگی مخاطب را برای پذیرش پیام نبایستی نادیده گرفت.
اما برخی مواردی که گفته می شود در اقناع موثر تر است ببیان می کنم:
الف : پیامی نافذتر است که غیر مستقیم تر باشد. البته نه همه جا – نه همه پیامها و نه برای همه افراد.
ب: پیامی موثرتر است که در دایره تجربه مخاطب باشد. پیامهای خارج از این حوزه نوعی تبادل جهل است.
ج: تکرار پیام می تواند زمینه متقاعد کنندگی را افزایش دهد. طراحی جدول برنامه خبری برای ارسال پیام ضروری است.
د: نخستین پیام تاثیر گذارتر است. مگر انکه فاصله پیام ها طولانی باشد که در ان صورت پیام اخر بیشتر روی ذهن می نشیند.
ه: پیام اصلی اگر توام با اندکی دیدگاه مخالف باشد در ذهن مخاطب امکان مقایسه فراهم می شود که طبعا اقناع کنندگی بیشتری خواهد داشت.
و: واژگانی که برای ارتباط با مخاطب استفاده می شود در صورتی که در حیطه دانش مخاطب باشد از قدرت تاثیر بیشتری برخوردار است.
ز: مدت زمان ارسال پیام برای مخاطب هم در متقاعد کردن مخاطب نقش افرین است.
ح : پرت کردن عمدی حواس مخاطب حین ارسال پیام اصلی اگر اندک و کنترل شده باشد می تواند در زمینه سازی اقناع موثر واقع شود.
ط: اقناع افرادی که اعتماد به نفس متوسط دارند راحت تر از افرادی است که اعتماد به نفش بسیار کم یا بسیار زیاد دارند.
ی : افرادی که در سنین 18تا 25سالگی هستند نسبت به سایر گروههای سنی زودتر تحت تاثیر قرار می گیرند.
ک:‌ برخی از این توصیه ها حاصل پژوهش هاست که طبعا ممکن است استدلالهایی در نقض انها را نیز بتوان اقامه کرد. تنها قاعده یی که در حوزه تلویزیون حاکم است اینکه هیچ قاعده یی بصورت کامل قابل اجرا نیست.